Month: January 2017

এনেকুৱা ৰাতিবোৰত তাইৰ টোপনি নাহে, কাৰণ এনেকুৱা ৰাতিবোৰত তাই অতীতত ঘুৰ্মূটিয়াই ফুৰে।  আহিলেও, বহু দেৰিকৈ আহে, আৰু সোনকালে সাৰ পায়।

(ৰহস্য উপন্যাসিকা) ★★ ঠেঁটুৱৈ ধৰা শীতৰ হিমায়িত নিঃশব্দ ৰাতি এটা৷ সময়ৰ গণনাত নিশা দুই বাজিছে৷ চাৰিওফালৰ পৰা কুঁৱলীৰ আচ্ছাদন এখন

১) : মোক এইখিনি সময়ত আমনি নকৰিবি শান্তি! যা, কাম হ’ল যদি ঘৰলৈ যা; মোৰ টেবুলতে এশ টকা এটা থৈছোঁ

(গল্পখিনি যাদৃচ্ছিক ভাবে লোৱা হৈছে। অণুগল্প সম্পৰ্কে নতুন লেখকসকলৰ মনত  এক অস্পষ্ট ধাৰণা আছে, যিহেতু অসমীয়া সাহিত্যত এই ধাৰাৰ গল্পচৰ্চ্চা 

সুনন্দা। দেউতাই দিয়া মোৰ প্ৰিয় নামটো। লগৰ সবেই মোক কৈছিল— নামে মানুহে একেবাৰে মিলি যোৱা বুলি। মাত্ৰ মাজু মামাই কৈছিল—

চিটিবাছ ষ্ট’পটোৰ পৰা অলপ আগুৱাই বাওঁফালে সোমাই যোৱা সৰু গলিটোৰ চুকটোতে সৰু পাণদোকানখন। মূঢ়া এটাৰ ওপৰত বহে দোকানীজন। টেবুলখনৰ ওপৰতে

প্ৰণয়দা পাগল হ’ল৷ কথাটো সিদিনা অৰুপে ফ’ন কৰি ক’লে৷ মনটো বেয়া লাগিল দিগন্তৰ৷ ইমান অমায়িক শিক্ষিত মানুহজন, হঠাৎ পাগল হ’ল!

অনুৰাগে মাকক বহুত বুজালে, কিন্তু সকলো অথলে গ’ল৷ ওলোটাই মাকেহে তাক ক’লে—“ধন, তই এইবোৰ কথা নুবুজিবি৷ বিয়া বাৰু পাতি সংসাৰ

(ক’বলগা দুআষাৰ——ভাষা-সামাজিক কাৰণবশতঃ গঢ় লৈ উঠা স্থানীয় ভাষাসমূহৰ ভিতৰত গোৱালপৰীয়া উপভাষা অন্যতম৷ পশ্চিম অসমৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাত প্ৰচলিত ভাষাটোৱে ঠায়ে

তাইৰ মন নাছিল যাবলৈ৷ লগৰকেইজনীৰ দৰে ধুনীয়া কাপোৰ তাইৰ নাই৷ গাৰ ৰংটোও যে সিহঁতৰ দৰে ন’হল৷ ধুনীয়া বুলিবলৈ একোছা দীঘল

আঘোণমহীয়া কান্ধলৈ ছ-থৰিয়া ডাঙৰি তুলি লওঁতেও নকঁপা বজ্ৰ দাইটিৰ হাতদুখন ফটোখন উঠাবলৈ লৈ কঁপি উঠিল! বজ্ৰ দাইটি খেজুৰীতল গাঁৱৰ একমাত্ৰ

ঢলং-পলং খোজেৰে সি ঘৰ পায়হি৷ বাঁহৰ দুৱাৰখনত ভেজা দি চাই ৰয় তাৰ পত্নী ৰিনজিক আৰু পাঁচমহীয়া কেঁচুৱাটোৰে গঠিত সুখৰ সংসাৰখন৷

বাস্তৱ- : “ পৃথিৱীখন অদ্ভুত৷ সদায়েই অদ্ভুত আছিল৷ আজিও অদ্ভুত৷” : : কিয় গুছি আহিলা অৰুণাভৰ ওচৰৰ পৰা? : আমি

(নলবেইৰা উপভাষাত লিখা গল্প৷ নলবেইৰা বুলি ক’লেও ঠাই বিশেষে শব্দৰ কিছু তফাৎ আছে৷ মোৰ চুবুৰিৰ এটা অংশ নলবাৰী আৰু আনটো

( চাহ-জনগোষ্ঠীয় সমাজত প্ৰচলিত এটা সাধু৷ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বিহিয়াটিঙ চাহ বাগিচাৰ ৭৮ বছৰীয়া আইতা এগৰাকীৰ মুখেৰে শুনিছিলো৷ খুউব চমুকৈ সাধুটো

ভুটোৰ আছিল একাধিক সমস্যা৷ তাৰ ভিতৰত সব সময়তে পেটত লাগি থকা ভোক, নতুন মানুহলৈ হোৱা লাজ-লাজ ভাৱ, লেজাৰৰ পিছৰ ক্লাচবোৰত

“তহঁতৰ দৰে নিৰ্বোধ জীৱ এটাইও কালিদাস মহাকবি নাম লব পাৰিছিল, তইনো কেলেই চেষ্টা নকৰ?”, শ্ৰেণীকোঠাত দবিয়াই উঠিল বৰদলৈ ছাৰে। “ছাৰ