অংক -নীত কাশ্যপ

অংক  -নীত কাশ্যপ

অংক -নীত কাশ্যপ

by July 17, 2017 0 comments

পেপাৰখনৰ দাঁতিৰ খালি ঠাইডোখৰত হিচাব কৰি যায় তেওঁ৷ ৰিটায়াৰ্ডমেণ্টৰ পাছত “প্ৰভিডিয়েণ্ট ফাণ্ড”ত পোৱা ১ লাখ টকা! “ফিক্স ডিপোজিত” কৰি থ’লে সূতে-মূলে বাঢ়ি গৈ ১ বছৰ পাচত হ’বগৈ … নাই অংক মিলি নাহে ৰমাকান্ত মাষ্টৰৰ৷ সকলোবোৰ অংকৰ সমাধানেই মুখত প্ৰশান্তিৰ হাঁহি বিৰিঙাব নোৱাৰে৷ স্কুলৰ বৰ্ডত কঠিন কঠিন অংকবোৰ সমাধান কৰি উঠি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰৰ পিনে চাই প্ৰায়েই তেওঁ মিচিকিয়াই হাঁহিছিল৷ তেতিয়া তেওঁ বুজা নাছিল যে জীৱনৰ অংকবোৰৰ সমাধান বহুত জটিল৷

-‘পাহি…’ বোৱাৰীয়েকৰ খঙাল মাতত জটিল চিন্তাত আউল লাগে ৰমাকান্ত মাষ্টৰৰ৷ আজিকালি এই নাতিনীজনীৰ মাজতেই একালত একেদৰেই দোপত-দোপে বাঢ়ি অহা নিজৰ ছোৱালীজনীক দেখে তেওঁ৷ কোচত লৈ খেলি থাকোতেই কেতিয়া যে গাভৰু হৈ আনৰ হাতত তুলি দিবলগীয়া হৈ যায় ছোৱালী সন্তানবোৰ! পত্নী জোনাকীৰ সদায় এটাই খেচখেচনি আছিল ‘ছোৱালী গাভৰু হ’ল৷ কিমানদিন চকুৰ আগত লৈ চাই থাকিব৷ তাইৰ বিয়াৰ কথা চিন্তা কৰক৷ ছোৱালীজনীকতো খালি হাতে আনৰ ঘৰলৈ পঠিয়াব নোৱাৰিব৷’ ৰমাকান্তই হিচাব কৰি চায় পেপাৰৰ দাঁতিত… সোণ, কাপোৰ, ফাৰ্নিচাৰ! নাই অংক মিলি নাহে৷ সাধাৰণ মাষ্টৰৰ চাকৰি তেওঁৰ৷ সংসাৰখনৰ জঞ্জাল মাৰি মাৰি মাষ্টৰৰ জীৱনৰ অংকটো মিলাবলৈ গৈ পত্নী জোনাকীৰ যে কিমান আশাৰ বিয়োগ হয় তেওঁ বুজে৷
‌-‘হেৰৌ ডেকা মাষ্টৰ, কিমান দিন অকলশৰীয়া হৈ থাকিবা৷ জীৱনত এজনী যোগ কৰিবৰ হ’ল৷’ ভিতৰুৱা গাঁওখনৰ বয়সীয়াল মানুহখিনিৰ মুখ বন্ধ কৰি সঁচাকৈয়েই ১ৰ লগত ১ যোগ হৈ তেওঁৰ জীৱনলৈ একালত জোনাকীৰ আগমন ঘটিছিল৷ ১+১=২! দুই বছৰৰ অন্তৰালত পুত্ৰ আৰু ছোৱালীৰ আগমন৷ জীৱনৰ অংকটোত যোগ হৈ গৈয়েই আছিল৷ সমানেই বাঢ়ি গৈছিল জোনাকীৰ আশাবোৰৰ বিয়োগ৷ ‘গুণা কৰা পাটৰ সাজ এযোৰ পিন্ধিবলৈ মোৰ বৰ হেঁপাহ!’ এদিন আপাহতে কৈ পেলাইছিল জোনাকীয়ে৷ ইপিনে সময়ৰ লগে লগে ৰমাকান্ত মাষ্টৰৰ অংক বাঢ়ি গৈছিল৷ পুত্ৰক ভালকৈ পঢ়োৱা, ছোৱালীক ভালকৈ এঘৰলৈ উলিয়াই দিয়াৰ অংকৰ হেঁচাত জোনাকীৰ হেঁপাহ উপেক্ষিত হৈ ৰৈছিল৷
——- ——– ———
– ‘দেউতা …’ মূৰ তুলি চায় ৰমাকান্ত মাষ্টৰে৷ চাহৰ কাপটো হাতত তুলি লওঁতে বোৱাৰীয়েকৰ উখহি থকা চকুযুৰিত চকু পৰে তেওঁৰ৷ বুকুখন ধান বনা মেচিনটোৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায় পলকতে৷ আগৰাতি টোপনিলৈ পৰ দি ৰৈ থাকোতে কাষৰ কোঠাৰ পৰা মৃদুকৈ ভাঁহি অহা পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ কাজিয়া কাণত পৰিছিল তেওঁৰ৷ ভনীয়েকৰ বিয়াখনত পিন্ধিবলৈ ভাল কাপোৰ এসাজ নাই বোৱাৰীয়েকৰ৷ কোনোদিনে মূৰ তুলি কথা নোকোৱা বোৱাৰীয়েকলৈ মায়া লাগি গ’ল ৰমাকান্তৰ৷ সংসাৰ জঞ্জাল মাৰোতে মাৰোতে ক’ত যে জোনাকীৰ আশাবোৰৰ বিয়োগ হৈ গৈ থাকে!
হঠাৎ ধৰা পৰা কৰ্কট ৰোগটোৱে ধৰাশায়ী কৰি পেলোৱা জোনাকীৰ মুখখনলৈ চাই থাকিব পৰা নাছিল ৰমাকান্তই৷ জীৱনৰ অংকটোত সদায় যোগ হৈয়েই নাথাকে৷ জোনাকী গুচি গৈছিল৷ ১-১=০! শূন্য হৈ পৰিছিল ৰমাকান্ত মাষ্টৰৰ জীৱন জোনাকী অবিহনে৷ আশাবোৰৰ বিয়োগ কৰি কৰি কেতিয়া যে ৰমাকান্তৰ জীৱনৰ পৰাই জোনাকীৰ বিয়োগ হৈ গ’ল ৰমাকান্তই ধৰিবই নোৱাৰিলে৷
———
বেংকৰ পৰা ওলাই লাহে লাহে ৰমাকান্ত মাষ্টৰ ডাঙৰ দোকানখনলৈ সোমাই গ’ল৷ “শুৱালকুছি চিল্ক হাউছ”৷ ৰং-বিৰঙৰ পাট-মুগাৰ কাপোৰবোৰৰ মাজত বিমোৰত পৰিল তেওঁ৷ ছোৱালীজনীয়ে এযোৰ এযোৰকৈ দেখাই যোৱা জাপ জাপ কাপোৰবোৰৰ মাজত জিলিকি থকা গুণা কৰা পাটৰ সাজ এযোৰ হাতত তুলি লৈ তেওঁ ভাবিলে ‘ৰঙা ৰংটো নিশ্চয় বোৱাৰীৰ পচণ্ডৰেই হ’ব!’

Comments

No Comments so far

Jump into a conversation

No Comments Yet!

You can be the one to start a conversation.

Your data will be safe!Your e-mail address will not be published. Also other data will not be shared with third person.