আমি জানো সঁচাই মানুহ হৈ আছোঁ ? ( – ৰাকেশ কুমাৰ যাদৱ )

জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানুহৰ

জয়গানৰ পোহৰৰ ছাঁত

অমানুহৰ জন্ম ।

আশা, আকাংক্ষা আৰু সপোনাভিলাষী

সংগ্ৰামী মানুহ আমি ।

দুবাহুত প্ৰাণসৰ্বস্ব শক্তি ।

এন্ধাৰৰ বুকু ফালি পান কৰোঁ

পোহৰৰ তেজ ।

অথচ হাহাকাৰ অৰ্থহীন পৰিতৃপ্তিৰ বাবে

জোন-বেলিক টুকুৰা টুকুৰ কৰি,

আন্ধাৰক ৰখীয়া পাতিব খোজোঁ !

অন্ধকাৰ আকাশেৰে ঢাকি ৰাখিব খোজোঁ

তিল্ তিলকৈ জ্বলি থকা আশাৰ বন্তি

অগণন হৃদয়ৰ ।

পাহৰি যাওঁ আমি

অমাৱস্যাৰ বুকুতো জিলিকি উঠে অলেখ তৰা ।

প্ৰভাতৰ পোহৰত প্ৰাণহীন এন্ধাৰৰ দুৰ্দিন ৰাতি-ৰাতি ।

আজিৰ দানৱবোৰ মানুহৰেই সন্তান,

যিসকলে মানুহ হৈ জীয়াই থাকিব নিবিচাৰিছিল ।

 

অথবা আজি আমি যিসকল সাজু

বেচিবলৈ নিজৰ সত্ত্বা,আত্মা

হিটলাৰ,লাডেন অথবা গাদ্দাফিৰ হাতত,

সভ্যতাৰ উচ্চতম শৃঙ্গত থিয় হৈও,

আমি জানো সঁচাই মানুহ হৈ আছোঁ ?????

 

Subscribe
Notify of
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments