মমতাৰ কাহিনী – এখন চিঠি আৰু কিছু সঁচা কথা

মনোজ মন কলিতা

১/ মোৰ কাহিনীৰ নায়িকা মমতাৰ কথাৰে :

হেম বৰুৱা দেৱৰ “মমতাৰ চিঠি” নামৰ কালজয়ী কবিতাটিৰ সোৱাদ নোপোৱা লোক হয়তো আজিৰ অসমত খুব কমেই পোৱা যাব | কি এক দুখ, কি এক প্ৰগাঢ় ভালপোৱা সন্নিবিষ্ট হৈ আছে তাক পঢ়োতাজনেহে বুজিব পাৰে | কবিতাৰ মাধ্যমেৰে কবিয়ে প্ৰকাশ কৰিছে মমতাৰ ভালপোৱা, আৰু ভালপোৱাজনক হেৰুৱাৰ বেদনা | ঠিক একেই বেদনা, একেই ভালপোৱা আছিল মোৰ কাহিনীৰ “মমতা”ৰ |  মোৰ কাহিনীৰ মমতা বাস্তৱত তেজ মঙহৰ এগৰাকী মানুহ | ভদ্ৰ সমাজত কাঁঠফুলাৰ দৰে বাঢ়ি অহা আন এখন সমাজৰ বাসিন্দা তাই, যি নিশাৰ অন্ধকাৰত চঞ্চল হৈ উঠে | এক কথাত ক’বলৈ গ’লে আজিৰ তাৰিখত মোৰ কাহিনীৰ “মমতা” এগৰাকী “গণিকা”, এগৰাকী “বেশ্যা” | আপুনি হয়তো ভাবিব পাৰে আমাৰ সমাজত ঘৃণাৰ চকুৰে চোৱা এগৰাকী বেশ্যাৰ কথা আজি কিয় আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰিছে ! কিন্তু আপুনি হৃদয়ঙ্গম কৰিব লাগিব তাইৰ অনুভূতিবোৰ, তাইৰ ভালপোৱাবোৰ | আভিধানিক্‍ অৰ্থত আজিৰ “মমতা”ই ধনৰ বিনিময়ত নিজৰ দেহ বিক্ৰী কৰে | আমাৰ সমাজত, বাট-পথত অলেখ মমতাৰ ভিৰ আপুনি দেখিবলৈ পাব | সিহঁতৰ মাজৰে কিছুমানে ধন ঘটাৰ সহজ উপায় বিচাৰি উলিয়াইছে এইদৰে, কিন্তু কিছুমানক দেহ বিক্ৰী কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছো আমি, এই ভদ্ৰ সমাজে | মোৰ কাহিনীৰ নায়িকা এই দ্বিতীয় শ্ৰেনীৰ | জীৱনটোক ভালদৰে বুজি পোৱাৰ বয়সত তাই প্ৰেমত পৰিছিল, নিশা আকাশত তৰা গণিছিল, শুকুলা মেঘৰ ঘৰ সাজিছিল সপোনত | দেও দি ফুৰা চৰাইৰ দৰে অনুভৱ কৰিছিল নিজকে | দুভাগ নিশা পাহাৰৰ সিপাৰে যেন তাইক কোনোবাই ৰিঙিয়াই কৈছিল “মোৰ ভালপোৱাৰ ঠিকনা তোমাৰ হৃদয়” | সপোনত যেন কোনোবাই তাইক কৈ উঠিছিল,

“এই !! শুনা !

তোমাৰ ওঁঠৰ জোখ লোৱা বহু দিন হ’ল

এই !! উঠানা ! প্লিজ !”

[কবিতা: এটা মাতাল উজাগৰী নিশা তোমাৰ নামত (মনোজ মন)]

২/ বান আহিছিল তাইৰ জীৱনলৈ :

ভালপোৱাৰ ফাকু-গুড়ি চটিয়াই লৈছিল তাই নিজৰ দেহত, আৰু এদিন আজীৱন প্ৰেমৰ নৈত সাঁতুৰি ফুৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে হোমৰ জুইক সাক্ষী কৰি যুগ্ম জীৱনৰ পাটনি মেলিছিল | তাই হয়তো জনা নাছিল, হৃদয়ৰ মাজুলীত যে এতিয়া গড়াখহনীয়াৰ বতৰ | এদিন তাই অনুভৱ কৰিলে, প্ৰেমৰ নৈত সাঁতুৰি ফুৰুতে উভটি যোৱাৰ বাটেই হেৰুৱালে | তাই দেখিলে বনৰীয়া লঁতাৰ দৰে মেৰিয়াই ধৰিবলৈ উদ্যত কিছুমান হাত, নিমিষতে গিলি পেলোৱা দৃষ্টিত আবদ্ধ তাইৰ শৰীৰ | পাহাৰৰ সিপাৰে ৰিঙিয়াই মতা তাইৰ মনৰ মানুহজন এতিয়াচোন ৰূপান্তৰিত হৈ পৰিছে এজন দানৱলৈ ! ধনৰ বিনিময়ত ঠেলি দিছে তাইক  অন্ধকুপলৈ, য’ত তাইৰ বাবে অপেক্ষা কৰি ৰৈ থাকে এক কুটিল হাঁহি |

“বানে পোৱা নৈৰ বলিয়া সোঁতত উটি যাব নিবিচাৰো ম‍ই |

আশাবোৰ বুকুত সাৱতি বাট চাই ৰ’ম পাৰত বহি |

যদি সেই আশা বুকুতেই ৰৈ যায় !

যদি নৈ বৈ ঢৌ বাগৰি সুঁতি সলায় !

তথাপিও বাট চাই ৰ’ম, আকৌ বাৰিষা আহক |

নৈৰ বুকুত যে এটা সৰু দ্বীপ আছে,

যাক হৃদয় বুলি কয়,

তাতেই আছিল মোৰ ঘৰ |”

[কবিতা: বান আহিছিল (মনোজ মন)]

৩/ তাই এতিয়াও বাট চাই আছে :

মোৰ কাহিনীৰ “মমতা”ৰ জীৱনলৈ ভালপোৱা আৰু উভটি নাহিল | সেইবোৰ বিক্ৰী হৈ গ’ল ধনৰ বিনিময়ত | এতিয়া তাই পৰিণত হ’ল অন্ধকাৰ গ’লিৰ এখন বেনাৰলৈ | অলেখ অযুত চেষ্টাৰেও মচিব নোৱাৰিলে তাত খোদিত লেতেৰা আখৰবোৰ | কিন্তু আপুনি জানো হত্যা কৰিব পৰিব প্ৰেমক ! তাইও নোৱাৰিলে | ভালপোৱাৰ দুগালত আঁকি দিয়া ওঁঠৰ দাগবোৰ বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা তাইক দেখিবলৈ পাব অপুনি নৈৰ ঘাটত, আউলি-বাউলি হৈ বহি ৰোৱা প্ৰতিটো গধূলি | যদি আপুনি কাণ পাতি ৰয় তেতিয়া হয়তো শুনিবলৈ পাব পাৰে তাইৰ উচুপনি | আপুনি যদি হৃদয়বান হয় তেন্তে চকু মুদিলেই দেখিবলৈ পাব এখন চিঠি; যাক হয়তো আপুনি নাম দিব পাৰে “এজনী বেশ্যাৰ এখন অশ্লীল চিঠি” |

“মৰমৰ,

আজি বহুত দিন হ’ল তোমাক নেদেখা |

মোক বাৰু তুমি ঘৃণা কৰা নেকি !

মোৰ দেহত এতিয়া শিয়াল-কুকুৰৰ আচোঁৰ |

তুমি যে গ’লা! এবাৰলৈও উভতি নাহিলা |

বিয়াৰ নিশা হোমৰ জুইঁক সাক্ষী কৰি

তুমিয়েই কোৱা নাছিলা জানো !

“মোৰ সাঁতোটা জীৱন তোমাৰ নামত” !

পিতাইৰ ঘৰৰ পৰা বিদায়ৰ দিনা

কান্দি আউলি-বাউলি হওঁতে

ভবাতো নাছিলো!

সেই যে সেমেকা মন আজিও সেমেকি ৰ’ব |

জনাতো নাছিলো তোমাৰ জীৱিকা মোৰ দেহ !

ৰাজপথত বিচাৰি ফুৰিবা

মোৰ বাবে নতুন নতুন প্ৰেমিক |

সিহঁতবোৰে মোৰ বুকুখন খুলি খুলি খোৱাৰ সময়ত

দুৱাৰৰ সিপাৰে বহি তুমি বাৰু কি ভাবি থাকা !

মোৰ লগত পাৰ কৰা ফুলশয্যাৰ নিশাৰ কথা?

তোমাক হয়তো ম‍ই জনোৱা নাই !

সিহঁতৰ উশাহঘন শব্দত বিচাৰো

তোমাৰ উপস্থিতি |

তোমাৰ বাবেই মই পাৰি দিছিলো সুকোমল শয্যা,

য’ত স্থান দিছিলা ৰুবিনা, পাৰৱিন, মিনতিহঁতক |

তুমি শুনিছিলানে !

দুৱাৰৰ সিপাৰৰ মোৰ উচুপনিবোৰ !

তুমিও থিক একেদৰেই উচুপি উঠা নেকি বাৰু !

মোৰ দেহৰ প্ৰেমত পৰা সেই এদিনিয়া প্ৰেমিকবোৰ দেখি !

তোমাৰ বাৰু হিয়া কঁপি উঠেনে ?

সিঁহ্তবোৰৰ অট্টহাস্য শুনি |

কি পাৰ্থক্য তোমাৰ আৰু সিহঁতৰ !

আৰু বিশেষ নিলিখো |

তুমি যদি কেতিয়াবা উজাই আহা

মোৰ বুকুৰ উপত্যকাত জিৰাবলৈ,

মোক জনাবলৈ নাপাহৰিবা |

কপালত আকিঁ ল’ম ৰঙা অকণমান ,

আৰু মেলি দিম দুহাত বুকু উদঙাই |

কিন্তু ! কিন্তু !!

মোৰ বুকুত যে এতিয়াও শিয়াল-কুকুৰৰ আঁচোৰ !

আকৌ আতঁৰি যাবা নেকি !

ৰুবিনা, পাৰৱিন, মিনতিহঁতৰ বুকুৰ উম বিচাৰি !!”

 

[কবিতা: এজনী বেশ্যাৰ এখন অশ্লীল চিঠি (মনোজ মন)]

 

Subscribe
Notify of
6 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Anonymous
10 years ago

ভাল লাগিল ।এই ব্যবসায় যদি ৰোধ কৰিব পৰা যায় তেন্তে আৰু ভাল লাগিল হয়।

chaya
10 years ago

Moi bhal puwa kobita aitu……..

মনোজ মন কলিতা
10 years ago

আপোনালোকৰ মন্তব্যৰ বাবে ম‍ই চিৰকৃতজ্ঞ |

Anonymous
10 years ago

শান্ত ছোৱালীজনী সেই সময়ত কলেজত পঢ়ি আছিল আৰু তাই পাঠ্যবিষয় হিচাপে হেম বৰুৱাৰ “মমতাৰ চিঠি” পঢ়িছিল৷এদিন গাঁৱতে পতা এখন মিটিঙত তাইক এটা কবিতা আবৃত্তি কৰিবলৈ মাতিছিল আৰু তাই মমতাৰ চিঠি পাঠ কৰি সকলোৰে বাঃ বাঃ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷তাৰ কিছুদিনৰ পাছতে তাইৰ বিয়া হৈ গৈছিল,তাইৰ দৰেই এজন গহীন স্বভাৱৰ ল’ৰাৰ লগত৷সকলোবোৰ ঠিকে-ঠাকেই চলি আছিল৷তাই বহুত স্ফূৰ্ত্তিত আছিল কিয়নো এফালে তাইৰ নন্দেকৰ বিয়া আনফালে নিজে সন্তানসম্ভৱা৷কিন্তু বিয়াৰ পাছদিনাই তাইৰ ভাগ্য সলনি হৈছিল৷নিজৰ মানুহজনে ভনীয়েকৰ বিয়াৰ ফাৰ্নিচাৰ দিবলৈ গৈ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল এটা শ হৈ ৷তাই এতিয়া “মমতাৰ চিঠি” আগতকৈও বেছি ভাল পায়,কাৰণ তাইযে এতিয়া নিজেই এজনী “মমতা”৷

ৰমেশ টুডু
7 years ago

ভাল লাগিল

Anonymous
6 years ago

বঽুত ভাল লাগিছে