বেংকক চহৰৰ ফুটপাথত পোহাৰীৰ সৈতে কথা-বতৰা (আব্দুচ চাজিদ)

থাইলেণ্ডৰ ৰাজধানী চহৰ বেংকক৷ ব্যৱসায়িক এলেকাৰ ব্যস্ত ৰাস্তাৰ দুয়োপাৰৰ পদপথত ইয়াতো অনেক পোহাৰী৷ ঠিক যেন আমাৰ চহৰবোৰৰ দৰেই৷ কিন্তু সুশৃংখল আৰু পৰিস্কাৰপৰিচ্ছন্ন৷ বিভিন্ন ধৰণৰ সামগ্ৰী ওলায় তেনে অস্থায়ী চালিবিলাকত৷ পোহাৰীবোৰ বিশেষতঃ ছোৱালী বা মধ্যবয়সীয়া মহিলা৷ বেংককলৈ যাওঁতে পদপথৰ তেনে দোকানবোৰত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশৰ জাতীয় দল, বিখ্যাত ক্লাব আদিৰ ফুটবল জাৰ্চি, ট্ৰেকচুট ওলোমাই ৰখা মোৰ চকুত পৰিছিল৷

স্প’ৰ্টছ ড্ৰেছৰ প্ৰতি এনেয়েও আগৰে পৰাই দুৰ্বলতা এটা আছে৷ গতিকে এদিন ওলালোঁ ট্ৰেকচুটৰ ওপৰৰ জেকেটটো পাওঁ নেকি চাওঁ বুলি৷ ট্ৰাউজাৰ মোক নালাগে৷ সেই উদ্দেশ্যৰে পদপথেৰে যাত্ৰা কৰি এঠাইত ৰৈ গ’লোঁ৷

দোকানী থাই যুৱতী৷ পিন্ধনত হাফ পেণ্ট আৰু ট্ৰেকচুটৰ ওপৰৰ জেকেটটো৷ পিন্ধি থকা সাজযোৰে তাইলৈ কঢ়িয়াই আনিছে এথলেটৰ অভিব্যক্তি৷ এনেকুৱা সুন্দৰ উচ্চতা আৰু সুঠাম দেহ গঠনৰ ছোৱালী দেখিলে ভাল লাগে৷ কাজেই চোৰাং চকুৰে হ’লেও প্ৰথমতে তাইকেই চাই ল’লোঁ অলপ সময়৷

যুৱতীজনীৰ বিপণীত অনেক ট্ৰেকচুট৷ বিভিন্ন বৰণ আৰু আকাৰৰ৷ পূৰ্বৰ গ্ৰাহকে খেলিমেলিকৈ এৰি থৈ যোৱা কাপোৰবোৰ তাই একান্তমনে চিজিল লগাই আছিল৷ এনেয়ে হ’লে ইহঁতে সন্মুখেৰে পাৰ হৈ যোৱা মানুহলৈ চাই ‘ছাৰছাৰ’কৈ মাতে, জানোচা কিবা কিনেই, তেনে ভাবত৷ নহ’লে তালু আৰু জিভাৰ ফাঁকেৰে বতাহ বাহিৰলৈ ঠেলি শিশি কৰি শব্দ এটা উলিয়ায়, দৃষ্টি আকৰ্ষণৰ উদ্দেশ্যে৷ মই ওচৰ চাপি যোৱাত তাই মোৰ ফালে এবাৰ চালে৷ আকৌ কামত ধৰিলে৷ ভিয়েটনামী ডেকা এজনৰ দোকানত আগদিনা কিনা থাই ছাৰ্ট এটা মই পিন্ধি আছিলোঁ৷ তাৰ সৈতে ভাল দোস্তি হৈছিল সেই সময়ত৷ সেই ছাৰ্টটোৰে সৈতে কান্ধত ওলোমাই লৈছোঁ এখন কাৰবি মোনা৷ ডিঙিত ফুলাম গামোচা৷ সাজপাৰ দেখি এইটো ক’ৰ অদ্ভুত মানুহ বুলিয়ে চাগৈ তাই ভাবিলে৷ নজপাকৈ থকা ট্ৰেক জেকেট এটা হাতত লৈ মই মাতকথা নোকোৱাকৈ একাষত ৰৈ পিটিকিমোহাৰি চাবলৈ ধৰিলোঁ৷ ক’ত তৈয়াৰী, কাপোৰ কেনেকুৱা, চিলাই কেনে, জোখমাখ কি ইত্যাদি একাদিক্রমে অধ্যয়ন কৰি গ’লোঁ৷ কাপোৰ জাপি থকা অৱস্থাৰ পৰাই তাই এবাৰ বেঁকাকৈ চালে৷

চাইজ?’ …যুৱতীৰ মুখৰ পৰা প্ৰথম শব্দটো ওলাল৷

পূৰ্বতে কাৰোবাৰ মুখত শুনিবলৈ পাইছিলোঁ যে ইহঁততো বাদেই, থাইলেণ্ডৰ সৰহভাগ মানুহ ইংৰাজীত একেবাৰে কেঁচা৷ ইহঁতৰ লগত চুটি চুটি শব্দ প্ৰয়োগেৰে কথা পাতিব লাগে৷ তাকে ভাবি ময়ো জেকেটটোলৈ আঙুলিয়াই পোহাৰী ঢঙতে আৰম্ভ কৰিলোঁ৷

মাই চাইজ?’ বুজাব খুজিলোঁ, এইটো মোৰ জোখৰ হয়নে?

অ’.কে.৷’

কালাৰ?’

ৰঙা নেইল পলিচ সনা বাওঁহাতৰ আঙুলিকেইটা এটা এটাকৈ দেখুৱাই তাই কৈ গ’ল… ‘ব্লু, ব্লেক, গ্ৰীণ…’ কথাৰ লগে লগে সিখন হাতেৰে মোৰ ফালে এটা এটাকৈ ঘপাঘপ আগ বঢ়ায়ো দিলে৷ অলপ পৰ সেইকেইটালৈ চালোঁ৷

হোৱাইট এভেইলেবল?’

য়েপ৷’ মানে হয়৷ তাই বগা এটা উলিয়াই দিলে৷

দ’মটোত সোমাই থকা বগা ৰঙৰ জেকেট এটা হাতখনত ধৰি টান মাৰি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰি আছিলোঁ৷ সেইটো আৰু নিজে দিয়াটোলৈ টোঁৱাই তাই কৈ উঠিল… ‘ছেমছেম৷’ বুজিলোঁ, তাৰ মানে সেইটো তাই দিয়াটোৰে একেই৷

হাতেৰে ঢুকি নোপোৱা দূৰত্বত এটা নীলা জেকেট দেখি চাবলৈ মন গ’ল৷ সেইফালে আঙুলিয়ালোঁ৷ একে ৰঙৰ অলপ আগতে দিয়াটো দেখুৱাই তাই পুনৰ ক’লে… ‘ছেমছেম৷’ মোৰ বুজাত অসুবিধা নহ’ল৷ সেই দুটাৰ ৰং একে তাৰ মানে৷

ৰে’ড কালাৰ?’ এইবাৰ ৰঙা ৰঙৰ বিচাৰিলোঁ৷

ন’ হেভ৷’ …তাইৰ উত্তৰ৷ বুজি পালোঁ, তাই ক’ব বিচাৰিছে যে ৰঙা ৰঙৰ জেকেট নাই৷ ন’ হেভ! পোহাৰীইংলিছৰ ৰূপ দেখি মনে মনে ভীষণ হাঁহি উঠিল, এক ধৰণৰ মজাও লাগিল৷

ইফালেসিফালে চাই লওঁনলওঁকৈ থকা দেখি তাই এইবাৰ ধৰিলে মোক… ‘অ’.কে.-ন’ অ’.কে.?’

কথা শুনি মনে মনে আকৌ হাঁহি উঠিল৷ অ’.কে.- ন’অ’.কে.! ভাবিলোঁ, কি কওঁ এইক? দামকে সোধো ৰহ… ‘হাউ মাচ্ছ?’

যুৱতীয়ে তৎক্ষণাৎ একাষে থকা কেলকুলেটৰটো হাতত ল’লে৷ বুটামকেইটামান টিপিলে৷ তাৰ পিছত মোৰ পিনে দাঙি দেখুৱালে৷ মুখেৰেও উচ্চাৰণ কৰিলে… ‘ফ’ৰ হাণ্ড্ৰেড বাট৷’

অনুচ্ছ স্বৰত লাহেকৈ সুধিলোঁ… ‘ডিচকাউণ্ট?’ থাইলেণ্ডত বস্তু কিনাৰ এইটো কিটিপ মই আগধৰি শিকিয়ে থৈছিলোঁ৷

তাই আকৌ কেলকুলেটৰটো ল’লে৷ টিপিলে৷ মোৰ চকুৰ ফালে দেখুৱালে, আৰু লগতে ক’লে… ‘থ্ৰি ফিফটি বাট৷ ন’ ডিচকাউণ্ট৷’

তাৰ মানে তাই পঞ্চাশ বাট কমাব৷ কিন্তু তাতকৈ নকমায়৷ তথাপি ময়ো দামদৰ কৰিবলৈ নেৰিলোঁ৷ কেলকুলেটৰটো যুৱতীৰ হাতৰ পৰা লৈ ময়ো লিখিলোঁ৷ তাৰ পাছত তাইৰ চকুৰ আগত দাঙি ধৰি ক’লোঁ… ‘টু ফিফটি বাট?’

কেলকুলেটৰটো নিজৰ হাতলৈ নিলে তাই৷ লগতে মূৰ জোকাৰিলে… ‘নপ’৷ মানে নহ’ব৷

মই আকৌ কেলকুলেটৰটো ল’লোঁ৷ লিখিলোঁ আৰু সুধিলোঁ… ‘থ্ৰি হাণ্ড্ৰেড বাট’?

কেনট’ শব্দ দুটা সুৰ লগাই দীঘলীয়াকৈ টানি কৈ তাই জেকেটকেইটা চপাই ল’লে আৰু মোলৈ পিঠি দি সেইবোৰ জপাত নিমগ্ন হ’ল৷

বুজিলোঁ, মোৰ জেকেট কিনাৰ মুদা মৰিল৷ তাই চাগৈ ধৰি ল’লে এইটোৱে নিকিনে বুলি৷ এনেয়ে দৰদাম কৰি আছে৷ লাহেকৈ তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলোঁ৷

সিদিনা তাইৰ তাত একো কিনা নহ’ল ঠিকেই৷ লাভৰ মূৰত শব্দ কেইটামান কিন্তু শিকিলোঁ৷ ফুকেট, পাট্টায়া আদিত ফুৰিচাকি কেইদিনমানৰ পিছত পুনৰ বেংককলৈ ঘূৰি আহিলোঁ৷ স্বদেশলৈ উভতাৰ আগদিনা খৰধৰকৈ তাইৰ তালৈ আকৌ গ’লোঁ৷ ছোৱালীজনীয়ে মোক দেখিয়ে চিনি পালে৷ তথাপি সুধিলোঁ, মোক চিনি পাইছা নেকি বুলি৷ তায়ো হয় বুলিলে৷ বিভিন্ন ৰং আৰু জোখ মিলাই সিদিনা মুঠতে ছটা জেকেট কিনি পেলালোঁ৷

Subscribe
Notify of
1 Comment
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
অংশুমান
5 years ago

পঢ়ি ভাল লাগিল। internet ot ene hahitya eman dhuniakoi pohibole pai jothesto hukhi.. moi bhraman kori aru bhraman kahini pohi bohut bhal pao.

কপি নকৰিব, অনুগ্ৰহ কৰি লিংকটো বিলাই দিয়ক