মাইক্ৰ’ কাহিনী – আব্দুল ৰাকিব

 

“ হুঁ: …..ইমান ফুটনি! ! !

“চহৰত থাকে বুলিয়েই ,গাড়ীখন গোটালে বুলিয়েই,মোৰ ফালে কেৰাহিকেও নেচালে।”

ভোৰভোৰাই দিগন্ত ঘৰ সোমাল৷

সৰুপোনা  আজি তহঁতৰ লগৰ বিতুপন আহিছিল…….

এতিয়াও তাৰ ইমান হেঁপাহ……

মোৰ বাবে এখন পাটৰ চাদৰ আৰু তোলৈ এটা দামী চোলা লৈ আহিছিল৷ পিছে তালৈহে বৰ দুখ লাগিল৷ দ্বিতীয় ছোৱালীজনীক জন্ম দিয়েই ঘৈনীয়েকে চকু মুদিলে৷ দুজনী এমা দিমা ছোৱালীক লৈ তাৰ সংসাৰখন বৰ দুখৰ।বৰ গধূৰ।কথাই প্ৰতি সি অন্যমনস্ক হৈ পৰে

মাকৰ কথাখিনি শুনাৰ পিছত পুৱাই উঠা দিগন্তৰ খংটো,দুধাৰি লোটক হৈ বাগৰি পৰিল৷

Subscribe
Notify of
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments